Sarnia Skała z Zakopanego - trasa, czas i praktyczne wskazówki

Masz pół dnia w Zakopanem i chcesz wejść na szczyt, który daje prawdziwie tatrzańskie widoki bez całodziennej wyprawy? Trasa na Sarnią Skałę prowadzi przez Dolinę Strążyską, Czerwoną Przełęcz i, w najciekawszym wariancie, Dolinę Białego. Poniżej opisuję przebieg szlaku, czasy przejścia, poziom trudności, koszty oraz rzeczy, które naprawdę robią różnicę w terenie.

Który wariant wybrać na Sarnią Skałę

Najczęściej polecam rozpoczęcie wycieczki przy wejściu do Doliny Strążyskiej. Podejście jest czytelne, po drodze można podejść do wodospadu Siklawica, a sama dolina dobrze rozkłada wysiłek przed stromszym odcinkiem na Czerwoną Przełęcz.

Jeżeli zależy mi na różnorodności, wybieram pętlę przez obie doliny. Nie wraca się wtedy po własnych śladach, a krajobraz zmienia się kilka razy: od szerokiej drogi w Strążyskiej, przez leśne podejście i kosodrzewinę, po skalisty potok w Dolinie Białego.

Wariant z Doliny Białego jest dobrym rozwiązaniem, gdy chcę szybciej zdobyć wysokość i uniknąć dłuższego dojścia Doliną Strążyską. Trzeba jednak pamiętać, że jest to trasa przelotowa, więc po zejściu w Strążyskiej trzeba zaplanować dojście do samochodu, przystanku albo noclegu.

Jak wygląda przejście krok po kroku

Dolina Strążyska i Polana Strążyska

Od wejścia do doliny prowadzi czerwony szlak. Początek jest stosunkowo łagodny i biegnie szeroką, leśną drogą wzdłuż potoku. Na Polanę Strążyską dociera się zwykle po około 40-50 minutach, choć w sezonie przejście może potrwać dłużej przez tłok i postoje.

Na polanie warto zrobić krótką przerwę. Można stąd podejść żółtym szlakiem do wodospadu Siklawica, co zajmuje mniej więcej 15 minut w jedną stronę. Ten odcinek nie prowadzi jeszcze na Sarnią Skałę, dlatego po obejrzeniu wodospadu trzeba wrócić na polanę i znaleźć czarne oznaczenia w kierunku Czerwonej Przełęczy.

Polana Strążyska i Czerwona Przełęcz

Czarny szlak szybko zmienia charakter. Zaczyna się regularne podejście po kamieniach, korzeniach i nierównych stopniach. Ten fragment zajmuje przeciętnie 40-50 minut, a po deszczu bywa znacznie bardziej śliski, niż sugeruje jego niewielka długość.

Czerwona Przełęcz leży na wysokości około 1300 m n.p.m. i jest naturalnym miejscem na odpoczynek. Sama nazwa odnosi się do barwy podłoża, ale dla turysty ważniejsze jest to, że tutaj można zdecydować, czy kontynuować wejście na szczyt, czy zejść bezpośrednio w stronę Doliny Białego.

Ostatnie minuty na szczyt

Z przełęczy na Sarnią Skałę prowadzi krótki, czarny odcinek. Według oznaczeń to około 10 minut marszu, ale nie traktowałabym tego jak zwykłej ścieżki. Końcówka jest skalista, miejscami wąska i pozbawiona sztucznych ułatwień.

Nie ma tu łańcuchów, dlatego najważniejsze są stabilne buty i spokojne tempo. Przy większym ruchu warto poczekać, aż osoby schodzące przejdą przez najwęższy fragment. Wymijanie na wyślizganych skałach jest niewygodne, a pośpiech nie daje żadnej korzyści.

Na wierzchołku najlepiej nie podchodzić bez potrzeby do krawędzi. Widok na północną ścianę Giewontu jest świetny także z bezpieczniejszego miejsca, a skalisty grzbiet nie jest dobrym terenem do biegania, szczególnie z dziećmi.

Przeczytaj również: Szlak na Ornak z Kościeliskiej - Jak zaplanować bez pośpiechu?

Zejście przez Dolinę Białego

Po zejściu tą samą drogą na Czerwoną Przełęcz można wybrać czarny szlak w stronę Doliny Białego. Początkowo ścieżka nadal prowadzi przez las i miejscami jest kamienista, później przechodzi w żółty szlak biegnący wzdłuż potoku.

Dolina Białego jest krótsza i bardziej kameralna niż Strążyska, ale po opadach potrafi zaskoczyć mokrymi kamieniami. Po wyjściu z doliny zostaje jeszcze odcinek Drogi pod Reglami. Jeśli chcemy wrócić do punktu startu, trzeba doliczyć około 20-30 minut marszu.

Ile czasu, wysiłku i pieniędzy trzeba zaplanować

Oficjalne czasy przejścia są przydatne, ale nie uwzględniają zdjęć, kolejek przy skalnym fragmencie ani odpoczynku. Ja na spokojną wycieczkę z wejściem na Siklawicę i przerwą na szczycie rezerwuję co najmniej 4 godziny.

To trasa o umiarkowanej trudności. Nie wymaga doświadczenia wspinaczkowego ani specjalistycznego sprzętu, ale nie jest też spacerem po łatwej alejce. Osoby o przeciętnej kondycji poradzą sobie bez problemu, jeśli nie będą próbowały narzucać sobie sportowego tempa.

Na popularność tego miejsca wpływa krótki czas dojścia i bardzo dobry widok. W sezonie oznacza to również tłok, zwłaszcza w środku dnia. Najlepiej ruszyć rano albo poza godzinami największego ruchu, bo wtedy łatwiej przejść skalisty odcinek i spokojnie usiąść na polanie.

Co zabrać i kiedy najlepiej iść

Na letnią wycieczkę wystarczą wygodne buty trekkingowe, woda, lekka kurtka przeciwdeszczowa i coś cieplejszego na szczyt. Ja zabieram przynajmniej 0,75-1 litr wody na osobę, ponieważ na samej trasie nie należy zakładać stałego dostępu do bezpiecznej wody pitnej.

• Buty z przyczepną podeszwą są ważniejsze niż wysokie cholewki.
• Kijki trekkingowe pomagają na mokrym zejściu, choć na skalistej końcówce lepiej je złożyć.
• Warstwa przeciwdeszczowa przydaje się nawet przy dobrym porannym zachmurzeniu.
• Mapa offline i naładowany telefon zwiększają komfort, szczególnie przy wariancie przelotowym.
• Zimą lub przy oblodzeniu potrzebne mogą być raczki i kijki z talerzykami.

Wiosną i jesienią warunki zmieniają się bardzo szybko. W lesie może być mokro, gdy w Zakopanem świeci słońce, a na kamieniach przy szczycie może utrzymywać się lód. Zimą tej wycieczki nie traktuję jako łatwego spaceru, ponieważ krótki dystans nie oznacza automatycznie małego ryzyka.

Od 1 marca do 30 listopada po szlakach Tatrzańskiego Parku Narodowego nie wolno poruszać się od zmierzchu do świtu. Przed wyjściem sprawdzam też komunikat turystyczny, pogodę i ewentualne zamknięcia, bo lokalne utrudnienia mogą zmienić najwygodniejszy wariant przejścia.

Na tej trasie najłatwiej popełnić kilka prostych błędów

Najczęściej przecenia się łatwość końcowego podejścia. Na zdjęciach Sarnia Skała wygląda jak szybki punkt widokowy, ale mokra skała i tłum potrafią spowolnić przejście bardziej niż samo podejście z doliny.

• Wyjście w miejskich butach kończy się często ślizganiem na korzeniach i kamieniach.
• Brak zapasu czasu jest problemem, gdy trzeba czekać na przejście przez skalny fragment.
• Pomijanie prognozy bywa ryzykowne, bo widokowy szczyt nie musi być widokowy przy niskiej podstawie chmur.
• Założenie, że każda woda ze strumienia jest bezpieczna, nie jest rozsądnym planem.
• Schodzenie poza oznakowany szlak szkodzi przyrodzie i może skończyć się zgubieniem drogi.

Nie polecam też planowania tej trasy jako szybkiego dodatku po całym dniu chodzenia po Tatrach. Nawet jeśli dystans wydaje się krótki, zmęczenie najbardziej czuć na zejściu, kiedy łatwiej o potknięcie i gorszą koncentrację.

Najlepszy plan na pół dnia pod Giewontem

Jeśli mam wskazać jeden wariant dla większości osób, wybieram przejście z Doliny Strążyskiej przez Siklawicę, Czerwoną Przełęcz i Sarnią Skałę, a potem zejście Doliną Białego. To trasa wystarczająco krótka na pół dnia, ale jednocześnie daje różnorodne krajobrazy, konkretny wysiłek i bardzo dobry punkt widokowy.

Na pierwszą wycieczkę warto zaplanować 4-5 godzin, ruszyć przed południem i zostawić sobie margines na pogodę oraz odpoczynek. Wtedy Sarnia Skała nie będzie tylko kolejnym odhaczonym szczytem, lecz naprawdę udanym, spokojnym wejściem w tatrzański teren.